Chat Pile – Who Loves The Sun LP

130,00 zł

W świecie coraz bardziej kształtowanym przez jednorazowe treści, Chat Pile odpowiada czymś odważnie autentycznym i organicznym – mentalnością, która przenika „Who Loves The Sun”, ich trzeci album długogrający. Od momentu powstania zespołu nieco ponad sześć lat temu, kwartet Chat Pile z Oklahoma City rozwinął się z chaotycznego, pełnego pasji projektu w jeden z najważniejszych ciężkich zespołów, które wyłoniły się z undergroundu lat 20. XXI wieku. Ray B. (wokal), L. Manhole (gitara), Stin (gitara basowa) i Cap’n Ron (perkusja) tworzą miażdżącą, ordynarną i oczyszczającą interpretację noise rocka, która oddaje surową, niezaprzeczalnie ludzką esencję w epoce naznaczonej technologicznym rozmachem i oziębłym stanem społeczeństwa. Nic w „Who Loves The Sun” nie wydaje się sztuczne.
Podczas gdy ich debiutancki album „God’s Country” przedstawiał typowo amerykański klimat grozy, a kolejny „Cool World” ukazywał okrutną planetę zdefiniowaną przez globalną przemoc systemową, „Who Loves The Sun” obnaża, jak zbiorowa obojętność definiuje to nowe stulecie. Obejmując obrazy wybrzeży pożerających miasta, ślepych zaułków i poddania się napędzanej danymi nieautentyczności, album analizuje przepełniony apatią stan XXI wieku jako apokalipsę w zwolnionym tempie.
Podobnie jak w przypadku większości utworów Chat Pile, samo Oklahoma City góruje nad albumem niczym postać, a jego rozległa izolacja, sprzeczności ekonomiczne i ukryte poczucie rozkładu są wpisane w strukturę płyty. Idealną alegorią tematycznego przesłania albumu „Who Loves The Sun” jest zdjęcie wytłoczone na okładce, na którym Devon Tower, szklany, w dużej mierze pusty monolit, góruje wysoko nad panoramą Oklahoma City, a na pierwszym planie wypalony dom lub witryna sklepowa.
Album pozostaje konfrontacyjny pod względem tekstów i brzmienia, ale Chat Pile podszedł do pisania piosenek z myślą o haczykach, czerpiąc z melodyjnych brzmień indie rocka, alt-rocka i new wave sprzed 2000 roku. Od przesiąkniętych krwią wokalnych fragmentów w „Christabel ’26” po niesamowity trip-hopowy puls w „Same Rules”, „Who Loves The Sun” jest głęboko ludzki, pomimo aluzji do umierającego, podzielonego świata.

In a world increasingly shaped by disposable content, Chat Pile answer with something defiantly real and organic, a mentality that permeates Who Loves The Sun, their third full-length record. Since the band’s formation just over six years ago, the Oklahoma City-based quartet Chat Pile has grown from a scrappy passion project into one of the defining heavy acts to emerge from the 2020s underground. Ray B. (vocals), L. Manhole (guitar), Stin (bass), and Cap’n Ron (drums) create a crushing, crass, and cathartic take on noise rock that captures a raw, undeniably human essence in an age marked by technological overreach and the cold state of society. Nothing about Who Loves The Sun feels synthetic.
Whereas their debut album God’s Country depicted a particularly American flavor of dread, and the follow up Cool World showed a cruel planet defined by global systemic violence, Who Loves The Sun peels the skin back on how collective indifference defines this new century. Spanning imagery of coastlines devouring cities, dead-end jobs, and submission to data-driven inauthenticity, the album dissects the apathy-bloated state of 21st-century existence as a slow-motion apocalypse.
As with much of Chat Pile’s work, Oklahoma City itself looms over the album like a character, its sprawling isolation, economic contradictions, and underlying sense of decay embedded in the fabric of the record. The perfect allegory for the thematic essence of Who Loves The Sun is the photo embossed on the record’s cover, where Devon Tower, a glassy, largely vacant monolith, looms high above the Oklahoma City skyline while a burnt-out home or storefront envelops the foreground.
The album remains lyrically and sonically confrontational, but Chat Pile approached the songwriting with hooks in mind, drawing on melodic tones of pre-2000s indie rock, alt-rock, and new wave. From the blood-soaked vocal passages of “Christabel ’26” to the eerie trip-hop pulse of “Same Rules,” Who Loves The Sun is deeply human despite its allusions to a dying, divided.

#1 Creature
#2 Deep Blue
#3 Same Rules
#4 PEN I S MALL
#5 Shrine
#6 Intruder
#7 Christabel ’26
#8 Influence
#9 Family Funeral
#10 October All the Time