LARD – Power Of Lard CD

62,00 zł

Ponad 44 minuty muzyki Jello Biafry i Ministry! Pierwotnie ukazała się w 1989 roku.

„Jello Biafra i Ministry połączyli siły, tworząc ten kawałek wosku. Tytułowy utwór jest świetny. Wyobraźcie sobie Ministry grające thrash metal, właśnie tak to wygląda. „Hellfudge” brzmi jak połączenie Flippera z Jerrym Lee Lewisem, a tekst to solidny, potężny cios w Jimmy’ego Swaggarta. „Time to Melt” to fajny utwór w stylu żałobnego/death rocka, ale jest cholernie długi (prawie dwadzieścia pięć minut). Ogólnie rzecz biorąc, ten album jest naprawdę dobry i fani Biafry nie będą zawiedzeni”. – (Thrashhead, Flipside – lato 1989)

„Co za imię! Po pierwszym przesłuchaniu ogarnęło mnie nieopisane uczucie, tak intensywne, że aż zadrżałem. Jestem pewien, że to uczucie miało coś wspólnego z moim zainteresowaniem wokalistą Jello Biafrą, zainspirowanym tym, co zrobił, przez co przeszedł i przez co ja przeszedłem w tych kilku momentach, kiedy się spotkaliśmy. To była wściekłość, radość, smutek, strach, uczucie podziwu (no dalej!). To tak, jakby ten człowiek obnażył swoją gniewną duszę. A to dopiero pierwszy utwór z tego trzyutworowego eposu. Co do „Hellfudge”, wszyscy wiedzieliśmy, co miał do powiedzenia o starym pastorze Jimie dla Jezusa. Feminista-mężczyzna rzeczywiście okazuje litość dla do po ho (płacenie za ruchanie księdza wystarczyłoby, żebym się na stałe zniechęcił! Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!). „Time To Melt”, który zajmuje całą drugą stronę, to właśnie tam… Biafra oddaje się swojej 34 i pół-wyprawie na spotkanie z Chrystusem.
Czy można go winić? Nie zamierza zapomnieć, że został wykorzystany jako królik doświadczalny w sprawie sądowej, która okazała się, cóż, wielką stratą czasu i pieniędzy z podatków innych. Muzycznie wymaga to tyle samo cierpliwości, ile wielu z was wykazało, kiedy wszyscy przesiedzieliśmy „Ostatnie kuszenie Chrystusa” bez nawet rzucenia się do toalety tuż przed rozpoczęciem interesujących fragmentów. Co więcej, niektórych może odstraszyć oczywisty kompleks mesjanistyczny. Ale z drugiej strony są ludzie, na których głęboko wpływa to, co niektórzy potrafią lub mają do powiedzenia. I ja jestem jedną z tych osób. – (Nieznana publikacja)

„Pierwszy muzyczny winyl Jello od czasów DKs i od razu widać, że to on jest na tytułowym utworze. Wykorzystuje swój niepowtarzalny styl wokalno-liryczny z wielką skutecznością, współpracując z sekcją rytmiczną Ministry, by stworzyć rave w stylu Pailhead, tak jak Ian na ich pierwszym wydawnictwie. „Hellfudge” łączy riff z „Sex Bomb” i typowy rock and roll, i udaje mu się to, ponownie z komentarzem Biafry. „Time to Melt” zajmuje całą stronę (pół godziny) i jest boleśnie powolnym, nastrojowym utworem w stylu Johna Cale’a.” – (TY, MRR – marzec 1989)

1. „The Power of Lard” 7:29
2. „Hellfudge” 5:04
3. „Time to Melt” 31:55